Kwetsbaarheid

Pluk de dag, vroeg in de ochtend begint het, soms zijn het geniale ideeën, soms reflecterende gedachten, maar slapen zit er niet meer in…Dus heb ik besloten ze op te schrijven. Niet omdat ik er altijd iets mee kan, maar meer om te luisteren naar wat ze zeggen en daarin de betekenis te zoeken. Een nieuwe stap voor mij is om ze te delen, omdat ik mij afvraag of ik mijn hersenspinsels wel begrijpelijk genoeg onder woorden kan brengen. Ook iets waarvan ik me afvraag of ik dat wel wil, want wat voegen mijn hersenspinsels toe aan de hersenspinsels van anderen. Heeft het te maken met durf, want je hersenspinsels delen heeft toch iets van, kwetsbaarheid laten zien. Durf ik mij kwetsbaar op te stellen door te delen wat mij in alle vroegte bezighoudt, waarvan ik niet weet hoe het aankomt bij de lezer, of hoe de lezer na het lezen professioneel gezien naar mij kijkt. Misschien is het juist krachtig, want dat is mijn ervaring met kwetsbaarheid, er gaat een ongekend krachtige boodschap van uit.

Het heeft vermoedelijk te maken met een gesprek dat ik die dag ervoor voerde met een cliënt. Het gesprek ging over persoonlijke ontwikkeling en welke stappen daarin waarde toevoegen. Na wat omzwervingen rolde er een mooi lijstje uit met interessante ontwikkelpunten, maar bij ieder punt wat wij bespraken ontstond er iets van weerstand als het dichtbij kwam, veel oorzaken lagen toch echt bij de ander. Het lijstje met ‘belangrijke’ ontwikkelpunten kreeg steeds meer een cosmetisch karakter. Het patroon wat zich aftekende was dat van kwetsbaarheid. Hoe dichtbij mag iemand komen, waar ligt het punt dat het nog goed voelt. Dat je er nog iets mee kan, of niets meer mee kan. Gevoelens van angst misschien voor het niet meer in control zijn, eigen gedrag niet ter discussie willen stellen, niet willen veranderen, of niet kunnen veranderen, niet weten hoe en daarom niet durven veranderen.

Waarom is het voor mij spannend om mijn gedachtenspinsels te delen. Mij openstellen voor wat er komt en wat het mij brengt. Hoe kwetsbaar kan ik mij opstellen, zonder dat ik daar zelf last van krijg of wellicht last mee krijg. Het is mijn vak om te onderzoeken wat kwetsbaarheid doet met mensen, om mensen daar te krijgen dat zij zich kwetsbaar op durven te stellen. Met de vraag daarachter, is het oké in het contact dat ik heb opgebouwd, maar ook wat voegt het professioneel toe aan de relatie die ik op dat moment met de ander heb. Is er ruimte voor kwetsbaarheid, zodanig dat het goed is voor beiden. Brengt het verdieping aan in het gesprek of verstoort het juist het gesprek. Hoeveel ruimte vind ik en vindt de ander daarin.

Wat zegt kwetsbaarheid laten zien over mijzelf. Is het het kind in mij dat aandacht vraagt, is het een natuurlijke behoefte aan veiligheid, of juist een nieuwsgierige behoefte, om iets van mijzelf te delen, om te ontdekken hoe ver ik daar in kan- en wil gaan en om te ontdekken wat dat doet met de ander. Wordt deze daardoor ook uitgenodigd om zich kwetsbaar op te stellen en verstevigt dit het contact. Kom ik daardoor dichter bij mijzelf en dichter bij de ander, dichter bij wie ik werkelijk ben en wie de ander werkelijk is? Ontstaat er daardoor meer openheid? Hoe ver ligt dat buiten mijn comfortzone en levert het op wat ik er van verwacht, hoe groot is de kans dat ik daarin wordt teleurgesteld?

Want hoe geaccepteerd is kwetsbaarheid tonen in het zakelijke contact en waar ligt de grens. Is dat waar ik naar op zoek ben en is de ander daar wel naar op zoek? Of kies ik liever voor een andere vorm van veiligheid, iets inhoudelijks, iets dat te maken heeft met doelen halen, of met proces. Hoef ik dan zaken niet onder ogen te zien, omdat dat ongemakkelijk is, omdat dat mij uit balans brengt, omdat ik het gevoel heb dat ik niet meer in control ben? Heeft kwetsbaarheid tonen te maken met mijn angsten overwinnen, met mijn angsten toelaten of juist mijn angsten loslaten, of is dit hetzelfde?

Voor mij is mijn angsten loslaten een proces van vallen en opstaan. Vertrouwen hebben in dat het goed komt, in dat ik bekwaam genoeg ben om te dealen met wat er komt. Loslaten heeft voor mij te maken met focussen op wat er werkelijk toe doet. Dan zijn heel veel dingen ineens minder belangrijk en gaat het vooral om mensen. Mensen die dichtbij staan of mensen die belangrijk voor mij zijn omdat ik voor hen van betekenis wil zijn. Ben jij bereid om te onderzoeken wat kwetsbaar opstellen jou brengt? Je moet het maar willen, kunnen en durven. Durf jij?